Дні, тыдні, месяцы....праносяцца праз мяне нібы хуткі цягнік....
І толькі рэшткі думы сьведчаць пра тое штоя жыву....рэшткі дней праведзеных як мае быць... Рэальнасьць адной часткі чыцьця перакрэслівае іншую... Пачуцьці і думкі звальваюць мяне у буздну дарослага жыцьця.... Замест амаль чыстых эмоцый прыходзіць халодны разлік і кантроль над сабой, я пачынаю гаварыць тое што ад мяне жадаюць пачуць, раблю тое што кожны жадае бачыць... Нехто гаворыць так становяцца дарослымі...але пішучы гэткія словы я мінаю гэты этап.....бо я не жадаю...я не ачу? Куды дзелася былая гарачынь сэрца і жаданьне зрабіць нешта сваё? КУДЫ ЯНО ЗЬНІКЛА? Чаму я пачаў спачатку думаць а потым рабіць што небудзь?... Маўчаньне а адзінота, вось падарункі за мой год жыцьця.... вяртаньне да мінулага...
Я адчуваю што кожная гадзіна праведзеная не у ва сьне вяртае мяне у перыяд 96 гадоў мінулага стагодзя....час вялікіх перамен.... час калі трэ было змагацца.... час забіцьця мяне, як чалавека.. Пісаць пра сябе лёгка і з тым жа вельмі складана... удвае цяжараць веды того што гэта можа нехто прачытаць...
Хвіліна прыітомнасьці б’е па галаве і вяртае асазнасьць наканаваньня, асазнаьня свайго будачага ... Беларусь....я не лью сьлез па ёй...я хачу ёй дапамагчы...праз гады..дапамагчы як змагу, не згубіўшы марна мац і розум....
У дышы я мо і не Эгаіст але мяне робяць кожны дзень.Школа жыцьця..... Вучыцца мяне вымушаюць прадсказалбным і зразумелым.....
ГЕРОЙ НАШЕГО ВРЕМЕНІ..... Лермантаў ....а шмат чаго пазнаў у вобразе Печорына......але....гэта не нешта новае....але сімвалізм адчуваецца......калі улічыць..
Каханьне адкрыцьце што пачуцьце гэтае такжа незразумела як і істота што яе даруе......

Дзёньнік не вёўся (кшталту сабакі).... але мяне самога гэтаксама не існавала...

Я не напісаў усяго што жадаў... бо я не......