Гісторыі чорны гук
Казімежу сцеле брук…

Пілсудскага цыркуль цвёрды
Пачоркаў абсягі часу.
І мост падмінае воды –
Ён з Віслаю сёння сам-насам.

На плечы свае нетаропка
Ўскладае кождзённасці раку
І маршальскай сіняй клёпкай
Мацуе кралеўскі Кракаў.

Ну, што рабіць?.. Абдымкі адзіноты
Дазволу не пытаюцца ніколі.
Наперадзе – халодныя сумёты,
Чаканне непрацэджанага болю,
Вятроў сівых пранізлівае ліха,
Зламаная, пасушаная крона…

І лёс глядзіць на гэта моўчкі, ціха,
Як мудрая, ссівелая варона.

Мост мацае Казімеж у тумане,
А Вісла ціха хукае на ранак,
І качкі па тых хукалках,як здані,
І мы вядзём па Кракаву каханак.

Неба хмарамі абкладзена,
Кракаў крэхча пад крыжамі…
Можа, гэта лёсам дадзена –
Нахіляцца пад дажджамі.

Грыміць трамвай па Кальварыйскай…
Не ўсведамляю я спрасоння –
Ці ў стольным Кракаве,
ці ў Мінску
Запалымнеюць сёння гоні.

І лёс ізноў рассыпе рыскі,
Падорыць шмат чаго міжволі…
Грыміць трамвай па Кальварыйскай
І не спыняецца ніколі.

У н і в е р с і т э т.


Праз далоні Ягелонаў
Часу сыпаўся пясок.
І туліла ўсіх улонне,
Вусны пілі дзіўны сок.

І люляла альма-матэр
Подых будучых вякоў,
І знікалі цемры краты
На шляху у юнакоў.

Сонца сцены фарбуе,
Уздымае муры
І няспынна спрабуе
Зазірнуць у двары,
Дзе на кракаўскім бруку
Цішыні летуцень
І у сонечным гуке
Нараджаецца дзень.

Белыя Апосталы
Ў вечнасць заглядзеліся…
Мы для іх – апошнія,
Некуды мы дзеліся.

І няма адвечнасці,
А прыправы – посныя.
І стаяць над вечнасцю
Белыя Апосталы.

Са сталіцы ў сталіцу
Па шляху каралеўскім
Мы ляцім, і грамніцы
Сцерагуць пералескі.

І за чырванню рання
Белым спевам Варшава –
Там абдымкі вітання,
Нават нейкія справы.

І каб нешта мы счулі
У сваёй паняверцы,
Дзве сталіцы нас туляць,
Прыціскаюць да сэрцаў.

Святы Айцец сказаў: “Ня бойцеся!” –
І страхі некуды падзеліся.
Рассыпаў золата над восенню
Неўтаймаваны, звонкі верасень.

І трэба жыць… А за кастрычнікам
Вачэй бяздонне лістападавых.
І нам даводзіцца па звычаю
Усё на потым зноў адкладваць.

І ў снежань несці сэрцы босыя,
І помніць тое, з чым сустрэліся, -
Як нам Айцец сказаў: “Ня бойцеся!” –
І страхі некуды падзеліся.

І ўчора -- ты,
і сёння -- ты,
і заўтра будзеш ты са мною...
Твае масты
ў мае куты
прасцяг бязмернага спакою
перанясуць. І нематы
не будзе -- будзем я і ты.


7 чэрвеня 2002 г.