Нам Фрэйд, вядома жа, падкажа
пра сублімацыю ўсяго,
у ложак з намі разам ляжа,
што мы няўмекі ўміг дакажа,
усё раскажа і пакажа,--
ой, паважаем мы яго!


22 сакавіка 2002 г.

Ці быў паэтам Казанова?
Вядома ж, быў, бо ведаў с л о в а,
а ўжо пасля, забраўшы сэрцы,
ён і астатняе збіраў.

А мы, рассеўшыся ў галерцы,
глядзім і бачым вынік спраў
неўтаймаванага хлапца -
усё пачаўшага з к а н ц а .


22 сакавіка 2002 г.

А што жыццё? Дзе той пачатак пэўны?
І дзе канец адвечнага быцця?..

Бывае, што пачуццяў тыя спевы
раптоўна ціснуць вагай адкрыцця -
і ты ўжо не валодаеш сусветам,
а ён, сусвет. валодае табой.

І сэрцы нечаканасцю сагрэты,
і ціха распранаецца габой...


8 сакавіка 2002 г.

Абдымі, заціхні і ўглядзіся
ў надыход вясны доўгачаканай...

Выдзьмувае сонечны наш ранак
дзён былых скамечанае лісце,
і ізноўку будучыня меціць
залатую, стрыманую згоду...

Мне нясеш далоняў прахалоду
толькі ты, адзіная ў сусвеце.


26 лютага 2002 г.

Нам не трэба слоў -
ўсё раскажуць вочы,
рэхам адгукнецца
крыгаход надзей.
І няма адмоў
на парозе ночы -
будзе, не мінецца
тое, што ідзе.


1 снежня 1999 г.

Сказаць жадаю -
слоў няма.
Хачу спяваць -
прапалі ноты.
Вясну шукаю -
ды зіма
мае расхрысціла вароты...


1 снежня 1999 г.

Калі з сэрца рвецца песня,
Не трымай яе, мой дружа -
Ў ёй памры ты і ўваскрэсні,
Гэта будзе цяжка дужа.

Але гэта здзейсніць трэба,
Бо паклікала свабода,
І яна імкнецца ў неба,
Каб адтуль сысці патрэбай
Да маўклівага народа.


29 лістапада 1999 г.

Заспявай нам, Лявон, заспявай!
Хай заплача душа беларуса,
Хай засцелецца дзіўным абрусам
Змарнаваны наш родны край.

Заспявай нам, Лявон, заспявай!
Будуць песні - мы жыці будзем,
Не забудзем, што мы - людзі,
Хоць і душыць спрадвечны адчай.

Заспявай нам, Лявон, заспявай!..


29 лістапада 1999 г.

У неба ўзляцець
і ўніз абарвацца,
угледзецца ў смерць,
але затрымацца.
І будзе пытанне
заўжды без адказу.
Снягі развітання
сагрэюць адразу...


21 кастрычніка 1999 г.