Хочу, чтоб не вещала о смерти лебединая песня,
А вещала о жизни, плывя...
Хочу, чтобы не в море ливни лились напрасно,
А на поля...
Чтоб слышался плач не материнский, а детский,
И то невсерьез...
Хочу, чтоб ущелья таили не змей ядовитых,
А диких козлов и коз...
И если львенку в пса превратиться,
Пусть будет
Хотя б волкодавом он.
И если становится кровь у кого-то водицей,
Пусть станет хотя бы
Вином.

Մենակություն բառից դողդողում է օդը իմ սենյակի
Ու ես հասկանում եմ,
Որ աչքերն են մարդու ամենաթաց տեղը...
Երբ աչքերն են սառում՝
Ասում են, թե՝ այ- այ մարդ է գալու:
Դա եթե սուտ չէ,
Ապա բարություն է,
Որ ծնվել էմիայն խեղճությունից:
Իմոնք էլ են սառում
Սակայն դու չես գալու
Դու չես կարող գիտեմ
Եվ օդը սենյակիս
Պիտի շարունակի մենակություն բառից անվերջ դողալ`
Հարուցելով իմ մեջ այն միտքը հին,
Թե վիհերը գուցե նրա համար են լոկ,
Որ մարդ ներքև նետվի :

Իսկ թե վիհերն իրոք նրա համար են լոկ,
Որ մարդ ներքև նետվի`
Այդ դեպքում ես
Ինչպես անեմ.
Կո՛ւժ չեմ,
Կուժկոտրուկ եմ.
Չե՛մ կոտրվում, միայն փետրվում եմ,
Եվ դրանից արդեն ես հոգնել եմ,
Ինչպես թուղթն է հոգնել իմ ջանքերից`
Հեռվից-հեռու ասել քեզ երկու բառ,
Որ կարող է նո՛ւյնքան ինձ թարգմանել
Որքան թարգմանում է ինքնաթիռին հավը...
Սուտ կա, որ ճիշտ արժե:
Ու ես հավատամ եմ մեր հնարած ստին,
Թե չենք կորցնի իրար:

Վախ կա, որ մահ արժե
Ու ես վախենում եմ, թե կհաղթի կյանքը,
Եվ կմնամ ցավի խեղճ պատմաբան միայն:

Ու, վերջապես, քայլ կա, որ հենց թռիչք արժե:
Եվ ինձ դուրս եմ քաշում իմ մտքերի միջից,
Ինչպես առողջ ակռան բերանից են քաշում

Բայց հոգնել եմ արդեն
Եվ հոգնել եմ այնքան,
Որ չեմ զգում ոչինչ,
Ցավ չեմ զգում անգամ...

Այ թե հնար լիներ չզգալ նաև,
Որ աչքերն են մարդու ամենաթաց տեղը...

В час немыслимого отчаяния,

Задыхаясь от невезения,
Научись у камней молчанию,
Научись у земли терпению.

Гибким стань, как трава весенняя,
И, хмелея от бесконечности,
Словно капли лови мгновения,
Растворяющиеся в вечности.

Одолжи у луны чуть холода,
А у солнца немного пламени,
Не забудь, что молчанье — золото,
Научись у камней молчанию.

И тоска твоя безутешная
Вдруг покажется шуткой вздорною.
Жизнь на многих дрожжах замешана -
Полубелая, получерная.

О, Господи, как краток путь земной.
Свечу мою задуть стремится ветер…
Молю, Ты смерть не посылай за мной,
Пока во мне нуждаться будут дети.