СЕН "АМАН БАР"- ДЕБ СЫТЫЛМА...

 (анамы дерслеринден)

 

Сен, «аман бар»-деб сытылма,

Тар тюшюнюуге батылма,

Хар бар болгъан зат-керекди,

Бу, Кёк-Уллудан, адетди.

 

Аман, харамды, антсызды,

Зорлукъ, ачымсыз, шартсызды,

Алай, игилик - хорлаучу,

Аманны, зорну зорлаучу.

 

Кюн къарангыдан чыгъады,

Кёзбайлангыны къырады,

Зулумну Тюзлюк къаушатыр,

Алай бла Джерни джашнатыр.

 

Аман бла Иги – ёлмезлик,

Бу алам шарты-кетмезлик,

Ала джаудула, шохланмаз,

Бири бирини джакъламаз.

 

Алай аланы сермеши,

Хар кюнде баргъан демлеши,

Аланы бизге танытад,

Сайлар онг бериб, сагъайтад.

 

Алай бла, адам, айыгъыр,

Къалай атларын айырыр,

Не Аман таба айланыр,

Не да Игиге байланыр.

 

Амансыз Иги танылмаз!

Зор болмай, Тюзлюк айтылмаз!

Джаратхан алай этгенди,

Да джорукъ бизге джетгенди.

 

Алай, къагъыша- тартыша,

Джагъа-бойунга джабыша,

Иги бла Аман – джашаучу,

Джашауубузну чайкъаучу.

 

Чайкъауда эсе-кюрешиу,

Кюрешде эсе-кючлешиу,

Алай бла Акъыл онгарыр,

Адамлыгъынг да джангырыр.

 

Сен «аман бар»-деб сытылма,

Тар тюшюнюуге батылма,

Хар бар болгъан зат-керекди,

Бу, Кёк-Уллудан, адетди!

1994. Нью-Йорк.