некі час таму прайграў я ў спрэчцы верш. ну ў сэньсе я павінен быў яго напісаць. доўга пісаў, прыдумваў. нарэшце прыдумаў.
адразу хачу папярэдзіць - паэт зь мяне ніякі.
да таго ж гэта не проста верш.


у тую ноч пераводу гадзінаў
я сказаў галоўныя словы,
што кахаю цябе вельмі шчыра,
што кахаю цябе без умоваў.

я казаў, што агенчык палае
ў гэтым сэрцы, што радасьці просіць...
ты сказала таксама кахаеш.
так кахаеш, што дах ажно зносіць.

пакажу табе зорку венеру.
мы зьлятаем на месяц на золку
і пабачым, як сонца струменьнем
нашу родную песьціць старонку.

будзь маёю, пяшчотнае сонца,
прыгажуня мая быццам фея -
безь цябе па самотных начох я
сумую ў халоднай пасьцелі..