Прыснiў сягоння ноччу сон,
Як быццам я ужо старой,
I думкай цалкам быу надхнен,
Верш напiсаць пра горад свой.

Пра пафасны праспект Скарыны,
Пра яго яркiя вятрыны,
Пра плошчу Быкава ў сталiцэ,
Пра гарацкiя таямнiцы.

Як на Тадэуша Касцюшкi,
Збiраюцца ў стаi птушкi.
А на завулке Ганчара,
Гурбой гуляе дзетвара.

Як на ўрада доме сценке,
Ёсць шыльда - вулiца Карпенкi,
А там, дзе на Францыска вiллы,
Я бачу помнiк Радзiвiлу.

У Курапатах ля дарогi
Мемарыял збудован строгi.
Ды я знайшоў сабе прытулак
Дзе новы Грунвальдскi завулак.

Пагоня - герб маёй дзяржавы.
А бел-чырвона-белы сцяг - сцяг славы.
Праспект Машэрава вярнуўся,
Ды сквер Завадскага адкрыўся.

На Вiтаўта народ гуляе,
Над Менскам сонца шчыра ззяе.
I я, чамусцi, ганаруся,
Што жыў у вольнай Беларусi.

(с) Минский Дмитрий Белорусович