Вось так і трэба! Калі быў у Менску я адзін раз усё-такі адважыўся паразмаўляць на роднай мове. Ехалі ў грамадзкім транспарце. Жанчына побач стаіць, п'яная... Чуе, не верыць, што гэта беларуская ("проста ня можа быць такога!") і крычыць - "Украінец! Нацыяналіст! Бандэровец!!!!"
Я так пачаў сьмяяцца! Проста ня мог паверыць, што яна так памылілася... Блін, у мяне амэрыканскі акцэнт (і грамадзянства), жыдоўскае мурло і г.д.
Але вельмі прыемна было такое чуць. Гэта найлепшы момант з маёй паездкі на Радзіму (сакавік 2002).