Фарбы
Засмяюся з-пад фарбаваных веяў,
Заплачу – і размажацца туш.
Упадзе і рассыпецца неба
На нікім не спісаны аркуш.
Пабягу дарогай, што на мальберце
Ў маляваную далячынь.
Не прыстала баяцца смерці –
Дзесьці там васільковая сінь,
Што без вокан, без неба, без храмаў,
Там шумяць толькі вішань сады...
Не люблю я ў жыцці меладрамы,
Не прывыкла лічыць гады.
Адпусціце... Няхай расплывецца,
Няхай пацячэ акварэль.
Маё сэрца прыглушана б’ецца
У колерах гаммы пастэль.
Засмяюся з-пад фарбаваных веяў,
І няхай пацячэ чорны туш.
Упадзе і рассыпецца неба
На размаляваны аркуш.