На инфарматыке пасварылася з настауницай… Я больш не магу, я трывала некальки тыдняу, а сення ужо не здолела… Так ня чэсна! Яна прыдзираецца да мяне па кожнай дробязи… Ледзь стрымалася, каб яе не паслаць… зараз чакаю… як и зауседы пойдзе скардзицца спачатку класнай, потым намеснику, а потым дырэктару… Кали паскардзицца дырэктару, падам заяву аб уходзе са школы адразу ж… больш немагчыма трываць… кали не знайду у Менску падыходзячую школу- пайду у Браслау… Буду вучыцца экстэрнам, хадзиць раз у месяц, здаваць 3-4 прадмета, атрымаю добры атэстат… без нервау.. без инфарматыки… Ну чаму з-за якой та инфарматыцы я павинна кидаць сяброу и любимы Менск и ехаць невядома куды? Выхада няма… Я слабая… я бягу ад праблем…
Чаму жыць так цяжка? Чаму нельга усим па-сяброуску дамовицца, каб усим было добра, жыць у згодзе? Кали я была маленькая я зауседы марыла аб тым, кали я вырасту, я пабудую такую краину, дзе ня будзе грошау (з-за их усе спрэчки памиж людзьми), дзе нихто никога не будзе прымушаць нешта рабиць, усе будуць займацца сваими любимыми справами, самыми галоуными каштоунасцями будзе прауда, згода и каханне…:)) Глупа… па-дзицячы глупа… але чамусьци часам так хочацца, каб на момант гэта здзейснилася…