Беларускамоўныя беларусы сапраўды з'яўляюцца нацыянальнай меншасьцю ў Беларусі...
Астатняя большасьць асімілівана рускімі, але хутчэй не асімілявана, а асімілявала сябе само... Цяжка, бо я аднашуся й зноў да другой плыні, але з-за ўсех сіл спрабую вырвацца з'яе... спрабую пабароць у сабе расейзм...
але калі ў сабе пабароць гэту "хваробу" я ў моцы сам... то пабароць яе усеагульна па Беларусі дапаможа толькі дуля пісталета....
.....................................................................................................................................................

ў такія дажджлівыя дні я сапраўды закаханы ў старыя, ад'ездзіўшыя свой век аўтобасы...
ніхай кажуць пра камфорт, навізну ды усе другія хар-рыстыкі навенькіх МАЗаў...але калі вось ў такі дажджлівы, жудасны дзень..да прыпынку, пад'яджае гэты "сівы дзядуля" смажачы паветра жахлівым, чорным выхляпным газам... ты падымаешся ў нізэнкія, вузэнкія дзьверы.... цябе абдае незвычайнай цеплынёй ўнутрэсалённага паветра... ты сядаеш на апошнія (ў канцы салёна якія:), Мяяяккія(зь вялікай літары)... сіты.... то адразу забываеш на ўсе жахі, турботы... а паглыбляешся ў размову з сябрам, паглыбляесся ў глыбіню думак... ці проста сохнеш ды выводзеж з сабе ўсе наступствы, выдаючыя цябе як афяру дажджу... то атрымліваеш сапраўднае, непадманнае задавальненьне... і паўгадзны прыасалодзіўшыся цеплынёй й пакоем аўтобуса (гэта не гледзячы на яго запоўненасьць, на гэтым позірк у такі час неяк не спыняецца:)), ты сумуеш калі бачыш ў вакне родны прыпынак.... цеплыня салёну, цеплыня душы зліваюцца и перамешваюцца дзівосным міксерам ў адну цэлую... цеплыню...што ты праязджаяш свой прыпынак, ўбаюканы пакачваннем старых амартызатараў...і апыняешся толькі ў кальцы, разбуджаны кіруючым...
.....................................
цытата:
Як тады балюча мне глядзець, на стары забыты дом.... Больш яму агнямі не зіхцець... цемру разрываюxs сьвятлом...
(Бардаўскае нешта)
В колонках играет: Гражданская оборона - Хороший автобус
Текущее настроение:

LI 3.8.01