Гэты запіс пра чалавека. які даўно знік з майго жыцця, але ў той жа ж час не знікне ніколі. Чалавек, які заўсёды мне ўсміхнецца, заўсёды патрымае, гэтак жа як і я яе.
Оленька - былая аднаклассніца і лепшая сяброўка майго дзяцінства.
Так, пасябравалі з ёю яшчэ ў нулёўцы) Разам збягалі дадому, разам упершыню спрабавалі паліць, разам гулялі ў лялькі, разам закаханыя гулялі каля возера і малявалі на пяску...
Оля нейкая не такая, як іньшыя. Яна проста цудоўны чалавек, хоць і дрэнныя рысы ў яе ёсць. Але на іх зачыняеш вочы. Бо Оля..Оля...
З вагеньчыкамі ў вачах, заўсёды з усмешкай, заўсёды дзейсці ў марах.
Наша зусім блізкае сяброўства скончылася, калі пачалі змяняцца мае інтарэся.. А яна..яна нават спрабавала ўгнацца за мною.. Але..
Дзейсці пасля сёмага класу з'явілася Насця, мы амаль скончылі кантактаваць...
Але ўсё роўна, вучыліся ж у адным класе - дапамагалі, падтрымлівалі. Мне здаецца, што толькі Оля нармалёва там да мяне ставілася.
А цяпер..яна паступіла..як я без яе?
Яна заўсёды будзе для мяне блізкім чалавекам, ад якога ў мяне не будзе вялікіх сакрэтаў.
Здымак - ёёпць... якія мы смешныя))