Плакау я плакау, а бог быу аднакау. Пачау танцаваць – пачало шанцаваць.
Дома и салома ядома.
Свет не гарожан, ды закон паложан.
Дзе вада, там и вярба.
Лес па сякеры не плача.
И баран бы касиу, кали б хто касу насиу.
Хоць трэсни, ды спявай песни!
Умер мядзведзь, и пляска стала!
Вучыся, каб дурни звялися.
Хто знае, той мае.
Ни сена, ни аброку, ни бабы пры боку, так нашто жыць?
Каб пилося, елася, и яшчэ чаго иншага хацелася.
Дай божа, каб нам было гожа.
Усё зъеу – и зубоу не пагрэу.
Ямо хлеб траяки: чорны, белы, ды нияки.
Быу у мяду, аблиу бараду, па вусах плыло, а у роце не было.
Адзеуся як пан, а дурны як баран.
Ты граеш як знаеш, а я скачу, як хачу.
Не руш бабиных груш, натрасе – сама прынясе.
Хицер Змицер, ды и Саука не дурань.
Народное: адная падкине да носа, другая гоп! И на калёса!