Gde to daleko, daleko, na poroge slishimosti, zwenit kolokoljchik! Ego zwyk whodit w menja i na dyshe stanowitsja teplo, wo mne zagoraetsja malenjkaja swechechka - ona osweshaet moe soznanie. I soznanie nachinaet swetitjsja slowno Lik Nerykotwornij. I perepolnjaet menja blagodarnostj k tomy, kto dernyl tonkyju nitochky i zastawil zwychatj kolokoljchik... Mir polon raznih zwykow, no etot - samij siljnij! On neset w sebe radostj i ljubowj!...