Մեկ անգամ շեյխ Ահմադ Դիդաթը, որը մուսուլմանական հայտնի գիտնականներից մեկն է, այցելեց Դժիդ քաղաք, որը գտնվում է Արաբական Սաուդիայում: Նա պատմեց մեկ դեպք, որը կատարվել է իր կյանքում: Դա պատահել է այսպես, նա բերել էր մեկ խումբ քրիստոնեաներ և հրեաներ, այցելելու մսկիթ: Երբ նրանք մտան ներս, Դիդաթը հանեց իր կոշիկները և պահանջեց, որ իրենք էլ վարվեն նման կերպ: Նրանք բոլորն էլ հանեցին իրենց կոշիկները, և Ահմադ Դիդաթը հետաքրքրվեց, գիտե՞ն նրանք այդ վարվման միտքը: Պատասխանը՝ ոչ: Դիդաթը բացատրեց, երբ որ Մովսեսը գտնվեց Սինայում, Աստված հրամայեց նրան՝
«Մի մոտեցիր այստեղ, հանիր քո կոշիկները, քո ոտքերից, այնտեղ որտեղ դու կանգնած ես, սուրբ վայր է» (Ելք, 3:5)
Մինչ խումբը նստած էր նստարանին, Դիդաթը ներողություն խնդրեց, և գնաց կատարելու լվացում, դա կատարում են աղոթք կատարելուց առաջ, լվանալով մարմնի մի քանի մասնիկներ: Վերադառնալով Դիդաթը, մոտեցավ խմբին և տվեց բացատրություն: Նա բացատրեց, որ լվացումը միայն ոչ թե հիգենիա է, քանի որ դա կատարվում է օրը հինգ անգամ, նա նույն պես ունի պատմական միտք: Նա նորից արտասանեց.
«և լվացել են նրանից Մովսեսը, Ահարոնը և որդիները նրա, ձերքերը իրենց և ոտքերը իրենց: Երբ որ նրանք դուրս էին գալիս հավաքույթից և մոտենալով զոհաբերման տեղին, այդ ժամանակ էլ լվացել էն նրանք, ինչպես պարտադրել է Աստված Մովսեսին» (Ելք, 40:31-32)
Պարտադիր աղոթք կատարելուց հետո, Դիդաթը նորից մոտեցավ խմբին, խմբի անդամները զբաղված էին նրանով, որ հետևում էին թե ինչպես էին կատարում աղոթք, մնացած մուսուլմանները իրենց ոչ պարտադիր աղոթքները: Նա բացատրեց նրանց տարբեր աղոթքների դրությունների մասին, խմբին շատ հետաքրքրեց ճակատը հատակին կպցնելը: Դիդաթը տվեց հատուկ նշանակություն այն բանին, որ նույն կերպով էլ մարգարեներն են կատարել աղոթք: Դիդաթը նորից արտասանեց.
« և ընկավ Աբրահամը իր երեսով ցած: Աստված շարունակեց խոսել նրա հետ....»
«և ընկավ Աբրահանը իր երեսով ցած....»
«Հիսուսը ընկավ իր երեսով ցած, և խոնարհվեց:» (Հիսուս Նավին, 5:14 ).
«և քաշվելով մի կողմ, ընկավ ցած և խոնարհվեց, աղոթք էր կատարում և ասում էր.......»(Մատվեից, 26:39 )
Դիդաթը դիմեց խմբին, և ասեց, որ իրենց հայտնի է, թե ոնց են խոնարհվում հրեաները և քրիստոնեաները, իսկ հիմա նրանց եղավ հնարավորություն տեսնելու, թե դա ինչպես են կատարում մուսուլմանները: Դիդաթը հարցրեց, ո՞ւմ խոնարհմունքն է ավելի շատ համընկնում քրիստոնեական խոնարհման հետ: Ողջ խումբը քրիստոնեաներից ու հրեաներից բաղկացած պատասխանեցին. «մուսուլմանական աղոթքի և խոնարհման դիրքը, դա իրականում շատ քրիստոնեական է»: Կան շատ մարդիկ, ովքեր քրիստոնեությունից տեղափոխվել են մուսուլմանություն, և նրանք ասում են, որ հիմա իրենց մոտ այնպիսի զգացմունք է առաջացել, թե նրանք հիմա դարձել են ավելի շատ «քրիստոնեական», քան եղել են առաջ, մինչև իսլամի ընդունելը: «Քրիստոնեա», այդ բառը միայն կոչվում է «Հիսուսի հետնորդ», Քրիստ-ոնեա: Այդ դեպքում, ոնց դա հասկանանք, որ քրիստոնեությունից մուսուլմանություն անցած մարդիկ հաստատում են, որ իրենք հիմա դարձել են իրական Հիսուսի հետնորդները: Դա շատ բնական երևույթ է, եկեք ստուգենք, թե իրականում ինչ է ասում Աստվածաշունչը Հիսուսի մասին: Օրինակ՝ կարդալով Աստվածաշունչ, մենք կարող ենք տեսնել, որ Հիսուսը, խաղաղություն նրան, աղոթել է ծնկաչոք, ճակատը հատակին կպցնելով, պատասխանել է մարդկանց ողջյունները, խաղաղություն մաղթելով, և շատ ժամանակ անցկացրել է ծոմ պահելով: Իրականում շատ քրիստոնեաներ հաստատությամբ ասում են, որ առաջ եղել են մուսուլմաններ, ամեն կերպ այդ խոսքի միտքը հաստատում է իրենց իրական հավատքի մասին, համաձայն այն գրքի որը Սուրբ Ղուրաննե, որը ուղարկվել է վերջին Աստծո (Ալլահի ) Մարգարեին Մուհամեդին (խաղաղություն նրան և օրհնությունը Ալլահի):
«Օվ դուք, ովքեր հավատացե՛լ եք, խոնարհվե՛ք, ընկեք ծնկաչոք, ծառայեք ձեր Աստծուն և կատարեք բարին, հնարավոր է, որ դուք հասցնեք»(Ղուրան, 22:77 ):
Կարելի է տեսնել, որ մարդկությունը ունի անբաժանելի կապ, դեպի միակ Աստծուն, դա մարդու էությունն է: Այսօր կան մարդիկ, որ հաստատում են, թե գնում են Աբրահամի ճանապարհով, Մովսեսի և Հիսուսի, խաղաղություն նրանց բոլորին, բայց ստացվեց այնպես, որ նրանք գնացին բոլորովին ուրիշ ճանապարհով: Ինչ վերաբերվում է քրիստոնեաներին, և մարդիկ սխալմամբ ստեղծել են ողջ հավատք դեպի մարգարե Հիսուսը, որը դարձրել է նրան այն էությունը, որին նա երբեք չի էլ փորցել լինել: Եվ այսպես հարց տվեք ինքներդ ձեզ՝ իրականում, ո՞վքեր են այսօր իրական Հիսուսի հետնորդները, խաղաղություն նրան: Երևի դուք, հնարավոր է, որ գիտեք, մուսուլմանները աղոթում են, օրը 5 անգամ, ճակատը հատակին կպցնելով: Մուսուլմանները, հետևում են Հիսուսի կրոնին, խաղաղություն նրան: Այսպիսով էլ մուսուլմանները երկրպագվում են այն Աստծուն, որին երկրպագվել է և Հիսուսը, խաղաղություն նրան: Աստծուն՝ Աբրահամի, Մովսեսի, Հիսուսի և Մուհամեդի, խաղաղություն բոլոր նրանց: Եվ նույնպես մուսուլմանները ողջյունում են իրար հետևյալ խոսքերով.«խաղաղությո՛ւն ձեզ», նման այն բանի, ինչպես Հիսուսը խաղաղություն նրան, անցկացրեց քարասուն օր, ծոմ պահելով անապատում, այդ կերպով էլ մուսուլմանները պահում են ծոմ ողջ Րամադան ամսում:
Եվ այսպես եկեք հստակ աղոթենք այնպես, ինչպես այդ կատարել են ողջ Մարգարեները, խաղաղություն նրանց բոլորին: Մենք շատ ուրախ կլինենք, որ դուք քաշեք մեր սայթից գիրք աղոթքի մասին:
Աղբյուր: www.islamic-invitation.com