Вось прабягала я тут на адным форуме, дзе дзіцячую літаратуру абмяркоўваюць. І спаткала стогны наконт таго, якая украінская мова прыгожая, і нядрэнна б кніжак на украінскай прыкупіць, чытаць та мы няўмеем, але ж навучымся, і тут жа узгадалі, што хтосьці там мае 0.001 % украінскай крыві. І такая ў іх там туга па сваёй "а-ля гістарычнай радзіме.
І гэта тыя людзі, якія ў суеднім абмеркаванні скардзяцца на непатрэбную і незразумелую беларускую мову, і навошта так дзяцей мучыць, маўляў няма і ня трэба нам яе.
І вось думаю я, калі ж мы ўжо перарасцем гэтую зайздрасць да чужога, гэтае адуванне непаўнавартасці, непатрэбнасці, заганнасці, правінцыйнасці. Божа, прашу, каб хаця дзеці мае тое пабачылі і пачулі.
І ніхто з тых, дарэчы, хто там беларускую мову і гісторыю ганіць, далей, ніж 1917 год, нічога та пра Беларусь і не ведае.