Усё часцей у апошні час мяне наведвае адна мара, ці патайнае жаданне, нават і не ведаю як дакладней назваць гэта пачуццё... І можа быць менавіта прыход восені так моцна абвастрае яго, хоць гэта пачуццё даўно хаваецца ў мне... Часам, і часцей за ўсё гэта бывае ў дажджлівыя восеньскія вечары, я ўяўляю сябе дзесьці далёка ад хаты, у восеньскім шырокалісцевым лесе. Восень яшчэ толькі пачынае ўступаць у свае правы і таму яшчэ не вельмі холадна, але тым не менш варта лёгкая прахалода, а лёгкі ветрык шастае галінамі дрэў змешваючыся з шумам дажджу...
Кропелькі завісаюць ненадоўга ў вяршынях дрэў, затрыманыя яшчэ зялёнай лістотай, а потым валяцца ўніз і мякка ўдараюцца пра лясную подсцілку сплятаючы гукі судотыкаў у невымоўна чароўныя сугуччы восеньскага дажджу... Вечарэе і становіцца трохі холадна, але ў мяне ёсць невялікая хованка, гэта мой намёт, і ў ёй мне цяпло і ўтульна, і я толькі высоўваю кончык носа вонкі, каб адчуць гэту прахалоду восені, удыхнуць свежасць ляснога паветра, паслухаць лёгкія шоргаты лесу і нацешыцца спевам дажджу, бо не ведаю, што можа быць у гэтым свеце больш чароўным для мяне...
Толькі дождж здольны абудзіць усе самыя патайныя куткі маёй свядомасці, расчыніць маю душу, дапамагчы мне лепш усвядоміць сябе. Толькі слухаючы гукі дажджу я станаўлюся самім сабой, я ўспамінаю сваё жыццё, штосьці з пяшчотай, штосьці з сумам, штосьці з настальгіяй, але гэты дождж ён разумее мяне, і заўсёды разумеў, я адчуваю гэта і заўсёды адчуваў, з самага ранняга дзяцінства, з самых першых дзён майго існавання... І я ляжу ў гэтым намёце і адчуваю, што я практычна шчаслівы... І яшчэ я ўяўляю сабе мора. У маёй мары я маю на гэта права. І лес, дзе я знаходжуся, практычна выходзіць да яго. Я бачу яго бязмежныя далечыні, дзе хвалі прымаюць у сваё ўлонне кроплі дажджу, спалучаючыся ў няўяўным танцы вадзяной стыхіі.
Шэпт мора, і шум хваль якія разбіваюцца пра бераг, гэта таксама песня - песня маёй душы і майго сэрца... Восень, дождж, мора, лес... Усё гэта так дзіўна пераплятаецца ў маёй свядомасці, што часам становіцца амаль рэальным, амаль які адчуваецца... Але я разумею, што гэта пакуль толькі таемная мара майго сэрца, можа быць трохі наіўная ў сваёй неспрактыкаванасці і прастаце, але мая... І часам, калі я чую за акном дождж, я выходжу на гаўбец, каб мая душа і маё цела змаглі даткнуцца з ім, і слухаю яго мерны шум, назіраючы як яго кропелькі шамацяць у кронах дрэў, нараджаюць бурбалкі ў лужынах, і гуляюць блікамі ў святле вячэрніх ліхтароў... І я таксама, па-свойму, шчаслівы...
