-Метки

Әкият Өч аю 19 chippendale keräşen tatarlar брак буа сатира виктор сухоруков габдулла тукай замуж за мусульманина ислам исламские лекции исламские мультфильмы исламские фильмы исламский мир исламский фильм как найти мужа? керәшен татарлар кино кино на татарском языке комод короткометражный костюмнар краснай авылы крещёные татары лучший игровой фильм мастер спорта ссср мультфильмнар татарча мусульмане мусульманка мусульманские традиции мусульманские фильмы мусульманский брак мусульманское кино на татарском языке национальные татарские костюмы нашиды нижгар татарлары нижегородская область нижний новогород никах обряды проповеди пророки река пьяна семья сергач советы мусульманкам түбән новгород өлкәсе татар авылы татар биюләре татар пати татар телендә татарская культура татарская сказка татарские традиции татарские конце татарские костюмы татарские мультфильмы татарские сказки татарские сказки онлайн татарские спектакли татарские традиции татарские фильмы татарское видео татарское искусство татарское кино татарча татарча фильмнар традиции три медведя туй фильм хиджаб художественный чиппендейл шубино шурӘле шурале яндавишча

 -Цитатник

Без заголовка - (0)

КИНО: Батальон Сходили с Алиной и Лехой в киношку на фильм "Батальон". Я изначально идти на эту ...

Без заголовка - (0)

20 самых красивых лошадей в мире от которых трудно отвести взгляд Каждая порода по-свое...

Без заголовка - (0)

Typisk norsk (типично норвежское): БЮНАД И ФЕСТДРАК  В норвежском обществе не...

Без заголовка - (0)

Кино и видео на татарском языке http://shubino-video.ru/old/shubino-dom.kinoteatr.html &nb...

 -Поиск по дневнику

Поиск сообщений в shubino_video_ru

 -Подписка по e-mail

 
Выбрана рубрика Татарские сказки.


Другие рубрики в этом дневнике: Фильмы и сериалы(3), Татарское видео(3), Татарские фильмы(4), Татарская свадьба(1), Новости,статьи(0), Исламское видео(1)
Комментарии (0)

Татарская сказка ШУРАЛЕ(ШУРӘЛЕ)Габдулла Тукай

Дневник

Среда, 02 Сентября 2015 г. 16:14 + в цитатник

5838074_88689786_Shurale (700x558, 212Kb)

ШУРӘЛЕ ТАТАРЧА
 

          I

Нәкъ Казан артында бардыр бер авыл —
«Кырлай» диләр;

Җырлаганда көй өчен, «тавыклары җырлай», диләр.
Гәрчә анда тугъмасам да, мин бераз торган идем;
Җирне әз-мәз тырмалап, чәчкән идем, урган идем.
Ул авылның, һич онытмыйм, һәрьягы урман иде,
Ул болын, яшел үләннәр хәтфәдән юрган иде.
Зурмы, дисәң, зур түгелдер, бу авыл бик кечкенә;
Халкының эчкән суы бик кечкенә — инеш кенә.
Анда бик салкын вә бик эссе түгел, урта һава;
Җил дә вактында исеп, яңгыр да вактында ява.
Урманында кып-кызыл кура җиләк тә җир җиләк;
Күз ачып йомганчы, һичшиксез, җыярсың бер чиләк.
Бик хозур! Рәт-рәт тора, гаскәр кеби, чыршы, нарат;
Төпләрендә ятканым бар, хәл җыеп, күккә карап.
Юкә, каеннар төбендә кузгалаклар, гөмбәләр
Берлә бергә үсә аллы-гөлле гөлләр, гонҗәләр.
Ак, кызыл, ал, сап-сары, зәңгәр, яшелдән чәчкәләр;
һәр тарафка тәмле исләр чәчкәли бу чәчкәләр.
Үпкәлиләр чәчкәләрне төрле төсле күбәләк-
ләр килеп, киткән булып, тагын да шунда чүгәләп.
Бервакыт чут-чут итеп сайрый Ходайның кошлары;
Китә җаннарны кисеп, ярып садаи хушлары.
Монда бульварлар, клуб һәм танцевальня, цирк та шул;
Монда оркестр, театрлар да шул, концерт та шул.
Зур бу урман: читләре күренмидер, диңгез кеби,
Биниһая, бихисаптыр, гаскәри Чыңгыз кеби.
Кылт итеп искә төшәдер намнары, дәүләтләре
Карт бабайларның, моны күрсәң, бөтен Сауләтләре.
Ачыла алдында тарихтан театр пәрдәсе:
Аһ! дисең, без ник болай соң? без дә Хакның бәндәсе.

II

Җәй көнен яздым бераз; язмыйм әле кыш, көзләрен,
Алсу йөзле, кара кашлы, кара күзле кызларын.
Бу авылның мин җыен, мәйдан, сабаны туйларын
Язмыймын куркып, еракларга китәр дип уйларым...
Тукта, мин юлдин адашканмын икән бит, күр әле,
Әллә ник истән дә чыккан, сүз башым бит «Шүрәле».
Аз гына сабрит әле, әй кариэм! хәзер язам;
Уйласам аулымны, гакълымнан да мин хәзер язам.

III

Билгеле, бу кап-кара урманда һәр ерткыч та бар,
Юк түгел аю, бүре; төлке — җиһан корткыч та бар.
һәм дә бар монда куян, әрлән, тиен, йомран, поши,
Очрата аучы булып урманда күп йөргән кеше.
Бик куе булганга, монда җен-пәриләр бар, диләр,
Төрле албасты, убырлар, шүрәлеләр бар, диләр,
һич гаҗәп юк, булса булыр,— бик калын, бик күп бит ул;
Күктә ни булмас дисең,— очсыз-кырыйсыз күк бит ул!

IV

Шул турыдан аз гына — биш-алты сүз сөйлим әле,
Гадәтемчә аз гына җырлыйм әле, көйлим әле.
Бик матур бер айлы кичтә бу авылның бер Җегет
Киткән урманга утынга, ялгызы бер ат җигеп.
Тиз барып җиткән Җегет, эшкә тотынган баргач ук,
Кисә башлаган утынны балта берлән «тук» та «тук»!
Җәйге төннең гадәтенчә, төн бераз салкын икән;
Барча кош-корт йоклаган булганга, урман тын икән.
Шундый тын, яхшы һавада безнең утынчы исә,
Алны-артны, уңны-сулны белмичә, утын кисә.
Балтасы кулда, Җегет эштән бераз туктап тора;
Тукта, чү! Ямьсез тавышлы әллә нәрсә кычкыра.
Сискәнеп, безнең Җегет катып кала аягүрә,
Аңламастан, каршысында әллә нинди «ят» күрә.

Нәрсә бу? Качкынмы, җенме? Йә өрәкме, нәрсә бу?
Кот очарлык, бик килешсез, әллә нинди нәрсә бу!
Борыны кәп-кәкре — бөгелгәндер тәмам кармак кеби;
Төз түгел куллар, аяклар да — ботак-тармак кеби.
Ялтырый, ялт-йолт киләдер эчкә баткан күзләре,
Кот очар, күрсәң әгәр, төнлә түгел — көндезләре.
Яп-ялангач, нәп-нәзек, ләкин кеше төсле үзе;
Урта бармак буйлыгы бар маңлаенда мөгезе.
Кәкре түгелдер моның бармаклары — бик төз төзен,
Тик килешсез — һәрбере дә ярты аршыннан озын.

Шүрәле тыккан кулын — селкенмидер, кузгалмыйдыр;
Белми инсан хәйләсен — һич балтага күз салмыйдыр.
Суккалый торгач, ахырда чөй чыгып, бушап китеп,
Шүрәленең бармагы калды — кысылды шап итеп.
Сизде эшне Шүрәле дә: кычкыра да бакыра,
Сызлана һәм ярдәменә шүрәлеләр чакыра.
Хәзер инде Шүрәле безнең Җегеткә ялына,
Тәүбә итә эшләреннән, изгелеккә салына:

— Син бераз кызган мине, коткарчы, и адәмгенәм;
Мондин ары үзеңә, угълыңа, нәслеңгә тимәм.
Башкалардан да тидермәм, ул минем дустым, диеп,
Аңар урманда йөрергә мин үзем куштым, диеп.
Бик авырта кулларым, дустым, җибәр, зинһар, җибәр;
Шүрәлене рәнҗетүдән нәрсә бар сиңа, ни бар?
Тибрәнә дә йолкына, бичара гакълыннан шаша;
Шул арада яшь Җегет өйгә китәргә маташа.

Ат башыннан тоткан ул, бу Шүрәлене белми дә;
Ул моның фөрьядларын асла колакка элми дә.

— И Җегет, һич юк икәндер мәрхәмәт хиссең синең;
Әйтче, зинһар, мәрхәмәтсез! Кем син? Исмең кем синең?
Иртәгә килгәнче дустлар, тәндә җаным торса гәр,
Шул фәлән атлы кеше кысты диермен сорсалар.

— Әйтсәм әйтим, син белеп кал:
чын атым «Былтыр» минем.

Бу Җегет абзаң булыр бу, бик белеп тор син, энем!
Шүрәле фөрьяд итәдер; аудан ычкынмак була,
һәм дә ычкынгач, Җегеткә бер-бер эш кылмак була.
Кычкыра: «Кысты, харап итте явыз «Былтыр» мине,
Аһ, үләм бит, бу бәладән кем килеп йолкыр мине?»
Иртәгесен шүрәлеләр бу фәкыйрьне тиргиләр:

— Син җүләрсең, син котырган, син тилергәнсең,—
диләр.

Әйтәләр: «Кычкырма син, тиз яхшылык берлән тыел!
И җүләр! Кысканга былтыр, кычкыралармы быел!»

Бик озак торгач карашып, күзне күзгә нык терәп,
Эндәшә батыр утынчы: «Сиңа миннән ни кирәк?»

— Бер дә шикләнмә, Җегет, син;
мин карак-угъры түгел,

Юл да кисмимен, шулай да мин бигүк тугьры түгел.
Гадәтем: ялгыз кешеләрне кытыклап үтерәм;
Мин әле, күргәч сине, шатланганымнан үкерәм.
Тик кытыкларга яралгандыр минем бармакларым;
Булгалыйдыр көлдереп адәм үтергән чакларым.
Кил әле, син дә бераз бармакларыңны селкет, и
Яшь Җегет! Килче икәү уйныйк бераз кети-кети.

— Яхшы, яхшы, сүз дә юктыр,

мин карышмый уйныймын,
Тик сине шартыма күнмәссең диеп мин уйлыймын.

— Нәрсә шартың, сөйлә, и бичара адәмчеккенәм?
Тик тизүк уйныйкчы, зинһар, нәрсә кушсаң да күнәм.

— Сөйлием шартымны сиңа, яхшы тыңлап тор: әнә
Шунда бар ич бик озын һәм бик юан бер бүрәнә.
Мин дә көч-ярдәм бирермен: әйдә, иптәш, кузгалыйк,
Шул агачны бергә-бергә ушбу арбага салыйк.
Бүрәнәнең бер очында бар эчелгән ярыгы,

Шул җиреннән нык кына син тот, и урман сарыгы!
Бу киңәшкә Шүрәле дә күнде, килмичә кире,
Китте кушкан җиргә, атлап адымын ире-ире;
Куйды илтеп аузын эчкән бүрәнәгә бармагын,—
Кариэм, күрдеңме инде яшь Җегетнең кармагын!
Суккалыйдыр балта берлән кыстырылган чөйгә бу,
Хәйләсене әкрен-әкрен китерәдер көйгә бу.

 

ШУРАЛЕ НА РУССКОМ

Есть аул вблизи Казани, по названию Кырлай.
Даже куры в том Кырлае петь умеют... Дивный край!

Хоть я родом не оттуда, но любовь к нему хранил,
На земле его работал — сеял, жал и боронил.

Он слывет большим аулом? Нет, напротив, невелик,
А река, народа гордость,— просто маленький родник.

Эта сторона лесная вечно в памяти жива.
Бархатистым одеялом расстилается трава.

Там ни холода, ни зноя никогда не знал народ:
В свой черед подует ветер, в свой черед и дождь

пойдет.

От малины, земляники все в лесу пестрым-пестро,
Набираешь в миг единый ягод полное ведро,

Часто на траве лежал я и глядел на небеса.
Грозной ратью мне казались беспредельные леса,
Точно воины, стояли сосны, липы и дубы,
Под сосной - щавель и мята, под березою - грибы.
Сколько синих, желтых, красных там цветов
переплелось,
И от них благоуханье в сладком воздухе лилось,
Улетали, прилетали и садились мотыльки,
Будто с ними в спор вступали и мирились лепестки.
Птичий щебет, звонкий лепет раздавались в тишине
И пронзительным весельем наполняли душу мне.
Здесь и музыка, и танцы, и певцы, и циркачи,
Здесь бульвары, и театры, и борцы, и скрипачи!
Этот лес благоуханный шире моря, выше туч,
Словно войско Чингис-хана, многошумен и могуч.
И вставала предо мною слава дедовских имен,
И жестокость, и насилье, и усобица племен.
Летний лес изобразил я,- не воспел еще мой стих
Нашу осень, нашу зиму и красавиц молодых,
И веселье наших празднеств, и весенний сабантуй...
О мой стих, воспоминаньем ты мне душу не волнуй!
Но постой, я замечтался... Вот бумага на столе...
Я ведь рассказать собрался о проделках шурале.


Я сейчас начну, читатель, на меня ты не пеняй:

1907

Татарские сказки

Татарча экитлэр

https://shubino-video.ru/tatarskie-skazki-tatarcha-kiyatl-r-smotret-onlayn.html

 

Татарские мультфильмы

https://shubino-video.ru/multfilmyi-na-tatarskom-yazyike-smotret-onlayn.html

Татарские считалочки

https://shubino-video.ru/tatarcha-sanau.html

Рубрики:  Татарские сказки

Метки:  
Комментарии (0)

"Өч аю" Әкият(Три медведя)сказка на татарском

Дневник

Четверг, 19 Марта 2015 г. 12:09 + в цитатник

5838074_tri_medvedy (699x495, 188Kb)

Краткое содержание сказки Три медведя. Маленькая девочка, заблудившись в лесу, находит пустое жилище и заходит туда. Она обнаруживает по три предмета разного размера — тарелки, стулья, кровати — и пытается ими воспользоваться, при этом два предмета из каждого набора для неё оказываются по тем или иным причинам неприемлемыми, а третий — «в самый раз». После того как она засыпает, в жилище возвращаются хозяева — медведь, медведица и медвежонок, и разбуженная девочка спасается бегством через окно.

На татарском языке:

Татарские народные сказки смотреть онлайн

Бер кыз өйләреннән чыгып урманга киткән. Урманда ул адашкан һәм кайтырга юл эзли башлаган. Ләкин таба алмаган. Урмандагы кечкенә генә бер өй янына килеп чыккан.

Өйнең ишеге ачык була. Кыз ишектән карый да, өйдә беркем дә юклыгын күргәч, эчкә керә.

Бу кечкенә өйдә өч аю яши икән. Аларның берсе — әтиләре. Аны Михаил Иванович дип атаганнар. Ул тузгыган йонлы һәм бик зур аю булган. Икенчесе — әниләре. Ул буйга бераз кечерәк. Аны Настасия Петровна дип йөрткәннәр. Өченчесе — кечкенә генә бер аю баласы. Аңа Мишутка дип дәшкәннәр. Аюлар өйдә юк икән, алар урманга йөрергә чыгып киткәннәр.

 

Бу кечкенә өйдә ике бүлмә булган: берсе ашханә, икенчесе йокы бүлмәсе. Кыз аш бүлмәсенә керүгә өстәлдә аш салынган өч савыт күрә. Беренчесе бик зур савыт, Михаил Ивановичныкы. Икенчесе кечерәк савыт, Настасия Петровнаныкы. Өченчесе зәңгәрсу савыт, Мишутканыкы. һәрбер савыт янында берәр кашык яткан: берсе зур, икенчесе уртача, өченчесе кечкенә.

Кыз башта иң зур кашыкны алган һәм иң зур савыттан ашап караган; аннан соң уртача кашыкны алып уртача савыттан ашап караган; соңыннан кечкенә кашыкны алган һәм зәңгәрсу савыттан ашап караган. Аңа Мишутканың ашы барысыннан да тәмлерәк булып тоелган.

 

Кызның утырасы килгән, һәм ул өстәл янында торган өч урындыкны күргән: берсе зур — Михаил Ивановичныкы, икенчесе кечерәк — Настасия Петровнаныкы, өченчесе кечкенә, анысы Мишутканыкы.

Кыз элек зур урындыкка менгән һәм аннан егылып төшкән; аннары уртача урындыкка утырып караган, анда җайсыз булган; аннары ул кечкенә урындыкка күчеп утырган һәм монда утыру шундый җайлы икән — кыз көлеп җибәргән. Ул зәңгәр савытны алып тез өстенә куйган да ашарга тотынган. Ашны бөтенләй ашап бөтергән дә урындыкта утырган көйгә тирбәлә башлаган.

 

Урындык ватылып киткән һәм кыз идәнгә егылып төшкән. Ул егылган урыныннан торган, урындыкны күтәреп куйган, һәм икенче бүлмәгә кереп киткән. Анда өч карават тора икән: аның берсе зур — Михаил Ивановичныкы, икенчесе уртача — Настасия Петровнаныкы, өченчесе кечкенә — Мишутканыкы. Кыз башта зурысына ятып караган, ул артык киң; уртанчысына ятып караган, монысы артык биек; кечкенәсенә ятуы була һәм кыз шунда ук йокыга китә.

 

Аюлар өйгә ачыгып кайтканнар Һәм ашарга утырганнар. Зур аю, үз савытын алып карагач, куркыныч тавыш белән үкереп жибәргән:

— Минем ашымны кем ашаган?
Йомшаграк тавыш белән Настасия Петровна кычкырган:

— Минем урынга кем яткан, аны кем изгән?

Ә Мишутка аяк астына кечкенә эскәмия куеп караватына менгән дә нечкә генә тавыш белән чинап җибәргән:

— Минем урында кем ята?

Ул кинәт анда яткан кызны күреп алган һәм чыелдый башлаган:

— Менә ул! Тот, тот!

— Менә ул! Менә ул! Ай-я-ай! Тот!

Ул кызны тешләргә теләгән. Кыз, күзләрен ачып җибәрүгә, аюларны күргән һәм тәрәзәгә ташланган. Тәрәзә ачык булган. Кыз тәрәзәдән сикереп төшкән дә урман буйлап йөгергән.


Аюлар аны куып җитә алмаганнар.

 

Рубрики:  Татарские сказки

Метки:  
Комментарии (1)

Татарская народная сказка Шалкан (Репка)

Дневник

Пятница, 13 Марта 2015 г. 23:12 + в цитатник
 
 





На татарском :

Бабай шалкан утырткан. Шалкан көн үскән, төн үскән, бик зур булган.
Атналар, айлар үткән, җәй үткән, көз җиткән. Бабай шалканны йолкырга керешкән.
Тартып, тартып караган – шалкан чыкмаган. Бабай шалканны үзе генә тартып чыгара алмагач, ярдәмгә Әбине дә чакырган.
Әби – Бабайга, Бабай шалканга тотынган. Әй тартканнар, әй тартканнар — шалкан һаман чыкмаган. Әби булышырга Кызын чакырган.
Кыз – Әбигә, Әби – Бабайга, Бабай шалканга тотынган. Тартырга керешкәннәр болар. Әй тартканнар, әй тартканнар – шалкан чыкмаган. Әбинең Кызы шалканны тартышырга Акбайны чакырган.
Акбай – Кызга, Кыз – Әбигә, Әби – Бабайга, Бабай шалканга тотынган. Әй тартканнар, әй тартканнар — шалкан һаман чыкмаган, селкенмәгән дә. Акбай ярдәмгә Песине чакырып килгән.
Песи — Акбайга, Акбай – Кызга, Кыз – Әбигә, Әби – Бабайга, Бабай шалканга тотынган. Тартырга керешкәннәр. Әй тартканнар, әй тартканнар – шалкан һаман чыкмый икән. Песи Тычканны чакырып китергән.
Тычкан — Песигә, Песи — Акбайга, Акбай — Кызга, Кыз — Әбигә, Әби — Бабайга, Бабай шалканга ябышкан. Әй тартканнар, әй тартканнар. Җыйнаулашып тарта торгач, шалкан түзмәгән — төбе-тамыры белән каерылып чыккан.

На русском:

Посадил дед репку. Выросла репка большая-пребольшая. Стал дед репку из земли тащить: тянет-потянет, вытянуть не может.

Позвал дед бабку. Бабка за дедку, дедка за репку — тянут-потянут, вытянуть не могут.

Позвала бабка внучку. Внучка за бабку, бабка за дедку, дедка за репку — тянут-потянут, вытянуть не могут.

Кликнула внучка Жучку. Жучка за внучку, внучка за бабку, бабка за дедку, дедка за репку — тянут-потянут, вытянуть не могут.

Кликнула Жучка кошку. Кошка за Жучку, Жучка за внучку, внучка за бабку, бабка за дедку, дедка за репку — тянут-потянут, вытянуть не могут.

Позвала кошка мышку. Мышка за кошку, кошка за Жучку, Жучка за внучку, внучка за бабку, бабка за дедку, дедка за репку — тянут-потянут, вытащили репку!

Шалкан - татарская сказка про репку

"Шалкан"халык әкияте татар телендә икә мультфильмнар(два мультика на татарском )

 

ТАТАРСКИЕ МУЛЬТФИЛЬМЫ

Рубрики:  Татарские сказки

Метки:  
Комментарии (0)

Татарская сказка "Гөлчәчәк"(Гульчечек)

Дневник

Пятница, 13 Марта 2015 г. 22:58 + в цитатник

В давние-предавние времена жила в тёмном лесу старуха убыр - ведьма. Была она злая -презлая и всю жизнь людей на плохие дела подбивала. А у старухи убыр был сын. Пошёл он раз в деревню и увидел там красивую девушку, по имени Гульчечек. Понравилась она ему. Утащил он ночью Гульчечек из родного дома и привёл к себе в дремучий лес. Стали они жить втроём. Собрался однажды сын убыр в дальнюю дорогу.
Осталась Гульчечек в лесу со злой старухой. Затосковала она и стала просить:
- Пусти меня к моим родным погостить! Соскучилась я здесь...
Не отпустила её убыр.
- Никуда, - говорит, - я тебя не отпущу, живи здесь!
Уйдёт убыр из избы, а сама запрёт Гульчечек на замок.
Только случилось раз, что убыр ушла в лес на всю ночь и забыла запереть дверь
Увидела Гульчечек открытую дверь, обрадовалась. Стала собираться в дорогу. Собирается она, а сама песню поёт:

Стало в лесу светло,
В небе луна взошла.
Выну из печки беляши,
В гости домой пойду!

Вынула Гульчечек из печи беляши, завернула их в платок и пошла поскорее к родным в деревню.
А убыр вернулась домой, видит — нет Гульчечек и беляшей нет.
Разозлилась убыр. Обернулась серым волком и пустилась за Гульчечек в погоню.
Бежит она, обнюхивает дорогу, высматривает следы, а сама хриплым голосом поёт:

Хвост мой, как сноп ржаной,
Машу я хвостом и рычу:
Беляши мои отдай -
Не то на куски разорву,
Не то на куски разорву!

Услышала Гульчечек песню старухи убыр - - испугалась. Отдала бы она беляши, только уж нету ни одного - съела их Гульчечек...
Оглянулась она по сторонам. Туда посмотрела, сюда посмотрела - видит, стоит неподалёку старый, дуплистый вяз, ветки во всё стороны широко раскинул. Подбежала к нему Гульчечек, запела:

Развесистый вяз,
Тенистый вяз!
Злая убыр меня догоняет.
Спрячь поскорей меня, вяз!
Укрой поскорей меня, вяз!

Пожалел старый вяз Гульчечек. Раскрыл своё дупло, в котором белка зимой орехи прятала, в котором сова днём отдыхала. Гульчечек забралась в дупло и притаилась там.
Подбежала убыр к вязу. Стала землю когтями царапать, стала выть да рычать. Всю ночь от вяза не отходила. А Гульчечек сидит в дупле и голоса не подаёт.Как только взошло солнышко, испугалась убыр светлого дня и убежала к себе домой.
Выбралась Гульчечек из дупла, поблагодарила вяз за приют и побежала дальше.
А убыр дождалась вечера, снова обернулась волком и опять пустилась в погоню за Гульчечек. Напала на её след и запела:

Хвост мой, как сноп ржаной,
Машу я хвостом и рычу:
Беляши мои отдай —
Не то на куски разорву,
Не то на куски разорву!

Услышала Гульчечек голос убыр совсем оробела, не знает, что и делать. Оглянулась она по сторонам. Туда посмотрела, сюда посмотрела - увидела круглую полянку, а на полянке маленькое озеро. Стала Гульчечек просить:

Озеро серебряное, полноводное!
Догоняет меня старуха убыр.
Спрячь поскорей меня, озеро!
Укрой поскорей меня, озеро!

Пожалело озеро Гульчечек. Взволновалось, выплеснулось из берегов, окружило то место, где Гульчечек стояла, оградило её от убыр глубокой водой.
Всю ночь выла старуха убыр, всю ночь царапала когтями камни на берегу озера, а добраться до Гульчечек так и не могла.

Как только занялась утренняя заря, побежала убыр от озера в тёмный лес.
Тут озеро взволновалось, отхлынуло в сторону, на своё прежнее место, и Гульчечек вышла на сушу. Поблагодарила она озеро за приют и поспешила дальше.
Шла она, шла - вот и утро прошло, и день миновал, и снова вечер настал. Вышла Гульчечек к опушке леса. Отсюда и родная деревня видна. Думала Гульчечек, что беда уже прошла, да не тут-то было!
Злая убыр обернулась опять волком, бежит по пятам, совсем догоняет, вот-вот схватит... А сама воет:

Хвост мой, как сноп ржаной,
Машу я хвостом и рычу:
Беляши мои отдай -
Не то на куски разорву,
Не то на куски разорву!

Гульчечек Испугалась Гульчечек. Куда деться? Куда спрятаться?.. Оглянулась она по сторонам. Туда посмотрела, сюда посмотрела - увидела на краю поля высокую берёзу. Забралась поскорее на самую верхушку, села на ветку и сидит.
А убыр подбежала и стала когтями подрывать корни у берёзы. Сама от злости воет и рычит.
«Неужели погубит меня злая старуха убыр? думает Гульчечек. - Неужели не увижу я больше мать, отца?..»
Тут подлетел скворец и сел на вершину берёзы. Стала Гульчечек просить его:

Черноглазый скворушка,
Чернокрылый скворушка!
Возьми волосок из моей косы,
Моим родным его отнеси.
Отнеси поскорее, скворушка!

Вырвала Гульчечек два волоска из косы и подала их скворцу. Схватил скворец волоски и полетел к дому Гульчечек, к её матери, отцу. Прилетел и повесил волоски на ворота.
Вышел тут к воротам старший брат Гульчечек, увидел волоски и говорит:
- Это мой конь тёрся гривой о ворота и свои волоски оставил.
Снял он волоски и натянул их вместо струн на свою скрипку.
- Дай-ка я попляшу да на скрипке поиграю! - - говорит его жена.
Взяла она скрипку и только притопнула ножкой, только коснулась струн, как запели струны голосом Гульчечек:

Плясовую не играй:
Поясница болит.
Ножками не топай:
Головушка болит !

Удивилась жена брата: - Ой, вы только послушайте: скрипка человечьим голосом поёт! Не велит плясовую играть, не велит ножками то­пать!
Взял брат скрипку в руки. Не успел струны тронуть, как скрипка сама запела голосом Гульчечек:

Не тронь, не тронь, братец:
Голова болит.
Не щипли ты струны:
Волосы болят!..
На опушке леса белая берёза,
На её вершине Гульчечек.
У корней берёзы воет злая убыр,
Корни подрывает,
Гульчечек погубит.
Не играй ты, братец, скрипку отложи
На опушку леса ко мне поспеши!

Не стал брат раздумывать, взял тяжёлую дубину, вскочил на коня и помчался на опушку леса.
А убыр уже подрыла корни у берёзы. Шатается, качается берёза, вот-вот упадёт!
Подскакал брат к старухе убыр, ударил её своей тяжёлой дубинкой. Упала злая убыр и крикнуть не успела.
Брат снял Гульчечек с берёзы, посадил на коня и привёз домой, к отцу, к матери.
Обрадовалась мать, обрадовался отец. Стали они жить все вместе дружно и счастливо...
Я у них был - вчера пошёл, сегодня вернулся. Чаю с мёдом напился, пирогов наелся.

Тут и сказки конец, посмотреть на татарском языке  сказка Гөлчәчәк"(Гульчечек)

Рубрики:  Татарские сказки

Метки:  

 Страницы: [1]